तीव्र मूत्रपिंडाचा आजार असलेल्या महिलेमध्ये मज्जातंतू ब्लॉकर्सच्या मदतीने संयुक्त पुनर्स्थापनेची शस्त्रक्रिया होते

पुणे: ऑस्टियोआर्थरायटीसमुळे एक 60 वर्षांची महिला 12 वर्षांपासून गंभीर गुडघ्याच्या वेदना सह जगली. दररोज वेदना औषधांनी तिचा मोबाइल ठेवला परंतु हळूहळू तिच्या मूत्रपिंडाचे नुकसान केले, ज्यामुळे मूत्रपिंडाचा तीव्र रोग (सीकेडी) होतो, ज्यामुळे डायलिसिस आवश्यक आहे. जेव्हा डॉक्टरांनी शेवटी द्विपक्षीय एकूण गुडघा बदलण्याचा सल्ला दिला, तेव्हा तिच्या मूत्रपिंडांना ताणू शकणार्‍या नेहमीच्या est नेस्थेसिया औषधांशिवाय वेदना कशा नियंत्रित करावीत हा प्रश्न होता. जेव्हा मज्जातंतू ब्लॉकर्स रुग्णाला मोठा दिलासा म्हणून आला तेव्हा असे होते.ही जीवनरक्षक प्रक्रिया नसल्यामुळे, बर्‍याच रुग्णालयांना शस्त्रक्रियेदरम्यान मूत्रपिंड निकामी आणि धक्का बसण्याची जोखीम घेण्याची इच्छा नव्हती. तथापि, शेवटी या महिलेने मज्जातंतू ब्लॉकर्सचा वापर करून गुडघा बदलण्याची शस्त्रक्रिया केली. शल्यक्रिया पार पाडणारे पिंपरी चिंचवड, वेन्सर हॉस्पिटलमधील सल्लागार रोबोटिक जॉइंट रिप्लेसमेंट सर्जन डॉ. भूशान शिटोले म्हणाले, “तिने घेतलेल्या पेनकिलरमुळे तिची सीकेडी गंभीर होती. तथापि, तिच्या गुडघ्याच्या दुखण्याला अद्याप निराकरण झाले नाही म्हणून डॉक्टरांनी शेवटी द्विपक्षीय एकूण गुडघे बदली (टीकेआर) ला सल्ला दिला. यावर्षी फेब्रुवारीमध्ये ती आमच्या रुग्णालयात आली. “डॉक्टरांसाठी, वेदनाशामक औषध टाळून मूत्रपिंडांचे संरक्षण करणे आणि एक मोठी शस्त्रक्रिया करणे हे आव्हान होते. मार्चच्या पहिल्या आठवड्यात, संघाने सामान्य भूल न देता द्विपक्षीय रोबोटिक टीकेआरसह पुढे केले. Ent नेस्थेसिया आणि फिजिओथेरपी टीमसह समन्वित योजनेचे नेतृत्व करणारे संचालक आणि सल्लागार स्पाइन सर्जन डॉ. समीर पाटील म्हणाले, “तिला भूल देण्याची सामान्य डोस दिली जाऊ शकत नाही, म्हणून आम्हाला मज्जातंतू ब्लॉकर्स वापराव्या लागतात आणि शस्त्रक्रिया करावी लागली होती, ज्याला साधारणत: तीन तासांत सुमारे सहा तास लागतात. एकाधिक विभागांमधील सावध समन्वयामुळे हे शक्य झाले. रोबोटिक्सच्या मदतीने रक्त कमी होणे आणि कटिंग कमी होते. त्याच वेळी, अ‍ॅनेस्थेसियोलॉजी टीमने वेदनांचे सिग्नल शांत ठेवण्यासाठी अल्ट्रासाऊंड-मार्गदर्शित मज्जातंतू ब्लॉक्सचा काळजीपूर्वक नियोजित सेट वापरला. संपूर्ण प्रवेश आणि तत्काळ पोस्ट-ऑपरेटिव्ह कालावधीत, कोणतीही प्रणालीगत वेदनाशामक औषध दिले गेले नाहीत. तिचे मूत्रपिंड कार्य तिच्या संपूर्ण मुक्कामात स्थिर राहिले. “हे मज्जातंतू ब्लॉक्स गुडघ्यातून वेदना वाहणार्‍या मज्जातंतूंना दर्शविण्यासाठी अल्ट्रासाऊंड मशीन वापरतात. स्क्रीनवरील थेट दृश्यानुसार, बारीक सुईद्वारे या मज्जातंतूंच्या जवळ स्थानिक est नेस्थेटिकची थोड्या प्रमाणात ठेवली जाते. औषध कित्येक तास ते दिवस ते क्षेत्रात सुन्न करते, म्हणून रुग्णाला तोंडी किंवा इंट्राव्हेनस कमी किंवा वेदना नसतात.शस्त्रक्रिया यशस्वी झाली. ती –- days दिवस हॉस्पिटलमध्ये राहिली, देखरेखीखाली लवकर चालण्यास सुरवात केली आणि मार्च ते जुलै २०२25 दरम्यान सात पाठपुरावा भेटीसाठी परत आली. जुलै २०२25 मध्ये तिच्या शेवटच्या तपासणीत ती पूर्णपणे बरे झाली.रुग्ण म्हणाला, “माझ्या मूत्रपिंड आणि गुडघ्यांमुळे मला प्रवास करण्यास भीती वाटली. मी वर्षानुवर्षे अमेरिकेत माझ्या मुलीला भेट दिली पण आता मी जाऊ शकतो.”“आमची पहिली कर्तव्य मूत्रपिंडाची सुरक्षा होती आणि पुढील सांत्वन होते,” डॉ शिटोले म्हणाले. “रोबोटिक्सने आम्हाला अचूकता दिली. चांगले ठेवलेल्या मज्जातंतू ब्लॉक्सने आम्हाला नियंत्रण दिले. जेव्हा आपण योग्य मज्जातंतूंना शांत करता तेव्हा शरीराला सिस्टम-वाइड ड्रग्सची आवश्यकता नसते. अशाच प्रकारे आम्ही तिची वेदना कमी ठेवली आणि तिची मूत्रपिंड शांत. मज्जातंतू ब्लॉकर्स यशस्वी असल्याचे सिद्ध झाले आहे आणि या प्रकरणात, रुग्णाचे वय आणि तिच्या सीकेडी अवस्थेनुसार हा एक आदर्श पर्याय होता.”डॉ. पाटील पुढे म्हणाले, “हे प्रकरण एक स्पष्ट संदेश पाठवते: सिस्टीमिक पेनकिलरशिवायही, आणि अचूक रोबोटिक सहाय्याने तसेच लक्ष्यित मज्जातंतू ब्लॉक्सचा काळजीपूर्वक वापर केल्याने, मूत्रपिंडाच्या आजाराने ग्रस्त असलेल्या रुग्णांमध्ये मुख्य संयुक्त शस्त्रक्रिया सुरक्षितपणे करता येते.”“हे यश शिस्तबद्ध नियोजन आणि कार्यसंघातून आले,” असे डॉ. समीर पाटील यांनी जोडले. “आम्ही प्रादेशिक वेदना नियंत्रणासह शल्यक्रिया चरण संरेखित केले, म्हणून तिची पुनर्प्राप्ती त्वरित सुरू होऊ शकेल. थिएटरमध्ये सुस्पष्टता आणि त्याच्या बाहेरील औषधांसह संयम – दोघेही आवश्यक होते.”